كنگره‌ي زرتشتيان در دوبي به‌ كدام ارزش بيشتري داد
نخبه‌گرایی یا توسعه انسانی ؟


بهنام مراديان بهنام مرادیان: هنگامی که مساله جایگاه ورزش قهرمانی یا ورزش همگانی در سیاست‌گذاری‌های کشورها مطرح می‌شود، متخصصان اقتصاد سیاسی به این اشاره می‌کنند که کشورهای دچار عدم مشروعیت سیاسی و دیکتاتوری به جای گسترش ورزش همگانی برای رشد تندرستی در جامعه، ترجیح می‌دهند روی ورزش قهرمانی سرمایه‌گذاری کنند. زیرا به واسطه‌ي مقام‌ها و مدال‌های به‌دست آمده می‌توانند تبلیغات رسانه‌ای انجام دهند و فضاهای اجتماعی مورد نیاز خود را پدید آورند.
اکنون مساله اساسی این است که زرتشتیان جهان به کدام نیاز دارند. نخبه گرایی یا توسعه همگانی؟ ما زرتشتیان در سرتاسر جهان دارای سه قطب جمعیتی هستیم. ایران، هند و آمریکای شمالی. مسوولان اجتماعی ما در این سه نقطه و در هر جای دیگر، هیچ‌گاه نیاز چشمگیر سیاسی نداشته‌اند که بخواهند تبلیغات ویژه آن را داشته باشند. چون جامعه ما هیچ‌گاه به طور گروهی درگیر فضاهای سیاسی نشده است. اما اندیشه جمعی ما باید بتواند به یک جمع‌بندی برسد که چه راهی برگزیند.
آنچه که در کنگره جهانی زرتشتیان و به تعبیر دکتر بهمن مرادیان، «کنفرانس» جهانی زرتشتیان به چشم می‌خورد، بیشتر تفاخر بود به داشته‌هایی که پایه اجتماعی آنها گاه زیر سوال است. فلان مدیر مایکروسافت، فلان رییس بانک مرکزی هند، فلان مدیر عامل و فلان نماینده در انگلیس، زرتشتی هستند. این مایه افتخار هم است. اما طرح چند پرسش اهمیت ویژه‌ای می‌یابد. نخست اینکه آیا موفقیت چند نفر به معنای موفقیت عمومی در یک جامعه است؟ به طور مستقیم خیر. این نیازمند این است که در آغاز معیارهای موفقیت در جوامع گوناگون مشخص کنیم. برای نمونه ورود به دانشگاه در ایران یک هدف است و در آمریکا خریدن یک اتومبیل تا سن 20 سالگی و سپس پیروزی افراد آن جامعه در آن اهداف بررسی شود. ممکن است برای نمونه اگر ما 5 نفر رتبه تک رقمی در کنکور داشته باشیم. ولی 90 درصد افراد رتبه های خوب نداشته باشند، این در مقایسه با شرایطی که ما 1 نفر تک رقمی و 70 درصد قابل قبول داشته باشیم، وضعیت بدتری است.
پرسش دوم این است که میزان موفقیت این افراد نخبه تا چه اندازه مدیون کارهای ساختارهای جامعه زرتشتی است؟ یعنی جامعه زرتشتی چه نقشی در موفقیت آن مدیر زرتشتی مایکروسافت، داشته است. اگر وی با هزینه و تلاش خود به اینجا رسیده، پس ساختار مدیریتی ما کار خاصی را انجام نداده است و اکنون فقط افتخار می‌کند.
اینکه در کنگره جهانی زرتشتیان تا چه اندازه برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری می‌شود و تا چه اندازه معرفی و تبلیغات و افتخار، داوری دشواری است. اما آنچه روشن است اینکه همکیشان پارسی ما نیز باید بدانند این افتخارها بدون جهت‌گیری خاص سودی ندارد و باید کوشید تا سطح عمومی ‌زندگی، دانش و تندرستی زرتشتیان در سراسر جهان بهبود یابد. 

* بهنام مراديان: دانشجوي كارشناسي ارشد اقتصاد - دبير رويه ي  ادب و هنر امرداد

ديگر ديدگاه‌ها :
ديدگاه نماينده‌ي زرتشتيان در مجلس درباره‌ي كنگره‌ي جهاني زرتشتيان در دوبي
نگاه فرنشين انجمن زرتشتيان تهران به كنگره‌ي جهاني زرتشتيان در دوبي
نهمين كنگره زرتشتيان جهان ، از نگاه فرنشين انجمن موبدان
كنگره‌ي نهم از نگاه مهران سپهري - درس‌هايي از همايش دبي (بخش چهارم: راهكارها و آينده)
كنگره‌ي نهم از نگاه مهران سپهري - درس‌هايي از همايش دبي (بخش سوم: انتقاد از خود)
كنگره‌ي نهم از نگاه مهران سپهري - زرتشتيان ايران نواي همازوري را سرودند (بخش دوم: پيروزي‌ها)
كنگره‌ي نهم از نگاه مهران سپهري - فرصتي طلايي كه به هدر رفت! (بخش نخست: كاستي ها)