امرداد- تارنگار خبری زرتشتیان ایران

خبرنگار امرداد: به مناسبت «جشن سپندارمزگان»، از سوی بنیاد فرهنگی جمشید جاماسیان برای پاکسازی کوهستان­های البرز، در 9 بامداد آدینه 29 بهمن‌ماه از مجسمه‌ي دربند به دامنه­های کوه می­رویم. چشم به راه شما هم هستیم.
در آگاهي‌نامه بنياد جمشيد آمده است:همگام با اسپندگان به پيشواز بهار مي­رويم و خود را براي نوروز آماده مي‌كنيم.
به خواسته‌ي «سپندارمز» كه نماد مهر، فروتني و پارسايي اهورامزدا است و در جهان مادي نگهباني زمين با اوست، همواره بايد زمين را خرم، آباد و بارور نگهداري كرد. هركه به كشت‌وكار پردازد و خاكي را آباد كند، خشنودي «سپندارمز» را فراهم كرده است.
در اين روزگار كه زندگي، ماشيني شده‌است و ما از دامان طبيعت به دوريم، گويي انگار دوستي خود را با او فراموش كرده­ايم و از ياد برده­ايم كه سرايندگان يشت­ها، آن نغمه­هاي زيبا را از طبيعت الهام گرفته و آنها را سروده­اند و كوهساران، دشت­ها و رودهاي هميشه جاري برايشان گرامي بوده و آلودن آنها را ناروا مي­دانستند.
امروزه كه زمين از دست فرزندان نياكان رنگ و روي ناپاكي به خود گرفته و هركجاي را كه مي­نگري انباشته از زباله­هايي است كه بي­خردان بر جاي گذاشته­اند؛ از كوهساران مقدس سر به آسمان كشيده‌ي البرز گرفته تا دشت‌هاي بي­دروپيكر مام ميهن، از كناره­هاي درياي مازندران تا خليج پارس، گويي انگار كه همه جاي را تروميتي فرا گرفته است.
روزگاري تاريخ­نويسان مي­نوشتند كه آب و آتش و خاك نزد ايرانيان پاك و سپندينه(:مقدس) است و ایرانیان آلودن آنها را ناروا مي­دانند، آري گويي كه انگار فراموش شده پند آن آموزگار بزرگ.
تاريخ­نويسان فردا برای امروز ما چه خواهند نوشت ... ؟ 
 هر ماه بنا به روز خود جشني بر پا و در مورد آن سخنراني مي­كنيم و هر سال آن سخن­ها را تكرار مي­كنيم. مردمي هم كه اين سخن­ها برايشان آشناست، به گفت‌وگو با يكديگر مي­پردازند. اما به راستي كه اين سخنان به چه كار آيند؟ چه كارآيي دارند اگر به کردار نیایند؟
از اين روي ما خواهان آن شديم كه گفتارمان را كه از انديشه هاي­مان برمي­آيد را به كردار تبديل كنيم و خواهان آنيم كه در روز خجسته «جشن اسپندگان» به آغوش طبيعت رفته و آن را پاكيزه گردانيم و در دل طبیعت يزدان پاك را برای همه داده­هايش نيايش كنيم و سپندارمز را از خود خشنود سازیم و تروميتي را ناخشنود و اين كار انجام نخواهد شد مگر با همازوري.
همان­گونه كه كاشانه خود را پاكيزه نگه مي­داريم، بر ماست كه زمين را نيز پاك نگه داريم. از اين روي است كه به تمام دوستان پيشنهاد مي­كنيم، در هر كجاي گيتي هستند، در اين روز خجسته به آغوش طبيعت رفته و آن را پاكيزه کنند و گزارش آن را به آگاهی دیگر مردم نیز برسانند، تا ديگران نيز از این كار نیکو آگاه شوند و اين آیینی شود از براي­مان تا در سال­هاي پيش روي ادامه يابد.
به گفته پير توس:
بزرگي سراسر به گفتار نيست/ دوصد گفته چو نيم كردار نيست