سرويس تاريخ- نگاهی به تندیس استوار بیشاپور
مریم کیوان شکوهی: در انتهای تنگ چوگان و در چهار کیلومتری شهر بیشاپور مهمترین پایتخت ساسانیان، در بلندای کوه و منطقهای سختگذر، در درگاه یک غار طبیعی تنديسی از شاپور شهريار پر آوازه ساسانی جای گرفته و به همین شوند این غار به نام شاپور نامدار شدهاست. این غار در بلنداي ۸۰۰ متری از سطح زمین قرار دارد و دهانهی آن حدود ۳۰ متر است.
این پیکره که تنها تندیس بازمانده از دوران باستان است، با وجود گذشت ۱۷۰۰ سال کماکان پابرجاست که نزديك ۷ متر بلندا دارد و حاصل تراشیده شدن ستون سنگی موجود در غار است. در اين تنديس شاه با جامهای ساده، ظريف و لطيف با کمربندی که به دور کمر بسته و شمشير به همراه، نشان داده شده است. دست راست تنديس بر کمر و دست چپ بر دسته شمشير است. ريش شاه آرايش شده و از حلقهای گذشته است. موهای وی بلند و تاج کنگره داری بر سر دارد که در سنگ سقف غار حجاری شده است. کفشهای آن که با نوارها تزیین گشته در سنگ کف غار تراشیده شده است. شاه دست راستش را به کمر زده و دست چپ را با حلقهی شاهی جلو گرفته است. آن توپ قرمز رنگ بالای سر شاپور هم مشخصهی تاج شاهان ساسانی است. چهره این تنديس مبین یک نوع روح و حالت سلطنتی است و از آن تاثیر بزرگی و شکوه فوق انسانی بر می آید. سرانجام براثر گذشت سالهای دراز، پای مجسمهتاب وزنش را نیاورده و شکست و تنديس به صورت روی زمین افتاده و دستها و قسمتهایی از صورتش آسیب دیدهاند. گروهی از مهندسی ارتش در سال ۱۳۳۶ به سراغ مجسمه آمدهاند و برایش یک پایهی بتن آرمهی زمخت و نامتناسب ساختهاند و آنرا ایستاندهاند.