به مناسبت 26 آبان؛ چهلمین سالگرد در گذشت استاد پورداود
استاد پورداوود: گزارشگر پرشور اوستا

روانشاد استاد ابراهیم پورداوود- فرتور از اینترنت است

بوذرجمهر پرخیده: نتوان زیست به خواری که من اینجا زادم/ در خاک دل افروزیم کانون اوستا را (استاد پورداود) اگر فردوسی بزرگ درست پس از هزارسال که از گردآوری اوستا به دست بلاش می‌گذشت، شاهکار خود ــ شاهنامه ــ را در زنده نمودن فرهنگ ایرانی به سرانجام رساند؛ استاد ابراهیم پورداوود نیز درست هزار سال پس از فردوسی بزرگ، پیوند دهنده ایرانی با فرهنگ راستین ایران بود.
او بود که ایرانیان را با فرهنگ کهن و پویای اوستا آشنا کرد، دانشنامه گرانمایه ای را که از ستم روزگار به دست فراموشی سپرده شده بود، برای ایرانیان و پارسیان بازکاوید، تا فرزندان این سرزمین اهورایی از اندیشه های بلند نیاکان خویش آگاه شوند.
دانشمندی كه شهرتش در زمان زندگی‌اش از مرزهای ایران گذشته و كتاب‌ها و باورهای علمی او مورد استفاده و استناد ایران شناسان، به ویژه پژوهندگان ادبیات مزدیسنا و فرهنگ ایران باستان، قرار گرفته و اعتبار گفته ها و نوشته های او، با وجود پژوهش های جدید، همچنان غنای علمی گذشته خود را حفظ كرده است.
پورداود كاری بزرگ را به سرانجام رساند و هویت تاریخی درخشان ایران را از گرد و غبار زمانه و فراموشی به در آورد و ایرانی را با شناسنامه درخشان خود آشنا كرد و غرور ملی آسیب دیده و ازدست رفته را بازسازی كرد.
سالشمار زندگی استاد پورداود
1264خ.- بیستم بهمن زایش در رشت
1284خ.- آمدن به تهران برای تحصیل طب
1287- سفر به بیروت و ورود به مدرسه لاییك و تحصیل زبان و ادبیات فرانسه
1289- سفر به فرانسه و تحصیل حقوق
1293- انتشار روزنامه ایرانشهر در پاریس
1294- حركت به بغداد و نشر روزنامه رستخیز در بغداد و كرمانشاه
1299- ازدواج با یک بانوی آلمانی در برلن
1301- زایش یگانه دختر وی پوراندخت
1303- برگشت به ایران
1304- حركت به هند و انتشار گاتها
1305- نشر سخنرانی ها در هند در مجموعه ای به نام خرمشاه
1306- انتشار پوراندخت نامه دیوان اشعار و نیز سوشیانس
1307- حركت به اروپا و اقامت در آلمان و انتشار بخش نخست یشتها
1310- انتشار دومین بخش یشتها و خرده اوستا
1311- حركت به هند به دعوت تاگور برای استادی در دانشگاه ویسو بهرتی واقع در شانتی نیكتان
1312- انتشاربخش نخست یسنا و گفت و شنود پارسی
1313- حركت به آلمان و اقامت در آنجا
1316- بازگشت به ایران و استادی دانشگاه تهران
1322- دیدار رسمی از هند در جزء هیأت فرهنگی ایران
1324- تشكیل انجمن ایرانشناسی و آموزشگاه آن، جشن دانشگاهی به مناسبت شصت سالگی و انتشار یادنامه پورداود
1326- انتشار فرهنگ ایران باستان
1329- نشر گزارش پیراسته ای از گاتها
1331- انتشار هرمزدنامه مجموعه مقالات
1339- شركت در كنگره بیست و پنجم خاورشناسی در مسكو و ریاست هیأت ایرانی و سفر در ممالك اروپای شمالی
1340- دیدار فرهنگی از اسرائیل به دعوت آن كشور و شركت در سومین كنگره یهود و انتشار كتاب صد بند تاگور
1341- عضویت شورای فرهنگی ایران
1342-شركت در كنگره بیست وششم خاورشناسی در دهلی نو و ریاست هیأت ایرانی و ریاست شعبه ایران شناسی كنگره، در همین سفر دكترای افتخاری از دانشگاه دهلی گرفت.، انتشار ویسپرد و آناهیتا
1343- برگزاری مجلس دوستانه هشتاد سالگی توسط انجمن زرتشتیان تهران.
1344- دریافت نشان عالی دربار واتیكان، هموندی هیات امنای كتابخانه پهلوی، انتشار بیژن و منیژه
1345- دریافت نشان تاگور از سوی دولت هند، عضویت در آكادمی هنر و علم
1346- انتشار دومین داستان منتخب شاهنامه (فریدون)
1347- بیست و ششم آبان در گذشت.
یاد شاگردان از استاد
زنده یاد دكتر بهرام فره وشى، در مرگ استاد پورداود مى نویسد: «... تا اینكه بامدادى پگاه- روز یكشنبه ۲۶ آبان ماه ۱۳۴۷ خ.- خدمتگزار او به من تلفن كرد كه استاد سخت بیمار است، باران تندى مى بارید. خود را به شتاب به بالینش رساندم. وى شب ها در كتابخانه خود بر روى نیم تختى مى خفت، همچنان پرشكوه در میان انبوه كتاب ها بر تخت خفته بود و كتابى گشوده، در كنارش بود. دست وى را به دست گرفتم، هنوز گرم بود، ولى دیگر زندگى در آن نبود. شب هنگام دو بار برخاسته بود، چراغ افروخته و كتاب خوانده بود و سپس آرام چشم از جهان فرو بسته بود.»
استاد جلیل دوستخواه در نوشته ای در باره او می نویسد: بانگ دلاویز و شورانگیز او هنوز در گوش هوش و جانم طنین افکنده است و پژواک آن، شکوهمندترین سمفونی زندگی فرهنگی من است: «... رو مَتاب ازین گنج ِ شایگان/ سر مَپیچ ازین پند ِ باستان/ راستی شنَو،  راستی بخوان/ راستی بجو، راستی بگو/ خوان اَشِم وُهو، گو یتا اَهو/ گو یتا اهو، خوان اَشِم وُهو »
احسان الله یار شاطر، شاگرد دیرین پورداوود ، در خاطرات خود می نویسد: «پورداوود فریفته تاریخ و آیین ایران باستان بود. از شاهان ایران قدیم به سرافرازی یاد می كرد و به كیش آریایی و كیش زرتشت مهر می ورزید. تاسف او بر زوال دولت ساسانیان و غلبه تازیان ، بر غالب آثارش سایه افكن بود.»
سهراب سفرنگ ، دبیر و ناظم دبیرستان زرتشتیان در تهران، در مجلس یادبود پورداوود (كه از سوی انجمن زردشتیان تهران برگزار شد) از پورداوود با عنوان «زنده كننده مذهب زرتشت و ادبیات مزدیسنا و فرهنگ و تاریخ ایران باستان» یاد كرد.
دكتر ایرج جهانگیر سهراب جی تاراپور والا نیز در خطابه ای كه به زبان انگلیسی در شعبه اوستایی هفتمین كنگره هند، ضمن اشاره به اوستا شناسان جهان ، درباره پورداوود گفت: «وی در زمانی ظهور كرده است كه از نظر روان شناسی ، ایران نو مشتاقانه طالب معرفت راجع به گذشته خود به ویژه درخصوص پیام زرتشت كه همه او را بزرگترین فرزند ایران می دانند است.»
هم اکنون نزدیک به همه نوشته های استاد پورداود و کتاب یادنامه او به وسیله « انتشارات اساطیر » منتشر شده و در بازار کتاب موجود است و بهترین بزرگداشت او به راستی خواندن این نوشته ها است.
گزیده روز تارنما:
سرویس رویداد- «امرداد» در پانزدهمین نمایشگاه مطبوعات و خبرگزاری‌ها شرکت می کند
سرويس زرتشتيان-بزرگداشت ارباب مهربان زرتشتي در جشن آذرگان برگزار مي‌شود