سرویس تاریخ- نگاهی به فلسفه روز نبر

به مناسبت روز رام ایزد
آیین نیکوی «نَبُر»: تندرستی، پاسداری از جانوران سودمند و دوری از خشونت

---

بوذرجمهر پرخیده:  آیین‌ها و برگزاری آن‌ها دو ویژگی یگانه دارند: از یک سو برخاسته از باور، فرهنگ، تاریخ، دین، شیوه‌ی زندگی، آب و هوا، جای زندگی، استوره و یا حتا گاه برآمده از خواست‌ها و آرزوهای فرو خفته مردم هر سرزمین‌اند.
و از سوی دیگر اگر این آیین‌ها راستین باشند، چنان در روان و اندیشه‌ی مردم جای می‌گیرد تا مردم می‌توانند با کردار به اینگونه آیین‌ها؛ بهتر زندگی کنند، آسوده باشند، به ژرفای باور راستین، شادی و به یک سخن به خرسندی اهورایی برسند.
آیین‌ها بازتاب تلاش اندیشه، بینش و کردار انسان برای پیوند او با آفریده‌ها، جهان پیرامون و هازمان (جامعه) انسانی‌ست. آیین‌ها را باید در دل تاریخ و در دل جامعه‌های انسانی و در روند پویایی و بالندگی فرهنگی انسان بازشناسی کرد. آن چه آیین ‌های گوناگون را از یكدیگر جدا می‌سازد، ویژگی‌های طبیعی خاستگاه آن و ویژگی‌های فرهنگ مردم پیروی کننده از آن است و آن چه آیین‌ها را به یكدیگر نزدیك ساخته، همانا چکیده نور اهورایی در جان و روان انسان‌هاست.
هیچ رفتار، کردار و آیینی میان مردم یک سرزمین نمی روید و نمی بالد، مگر مردم در خور و شایسته آن باشند. و هیچ باوری نمی پاید مگر استوار باشد بر خرد و دانایی آن مردم.
از دیر باز در سرزمین ایران؛ آسمان، خورشید، ماه، ستارگان، باد، آب، خاک و آتش، هنجاربخش، نیروآفرین و ستودنی بوده و در باورها و آیین‌ها مردم جای گرفته‌اند. هر یك به تنهایی و نیز گاه همه با هم جایگاهی ویژه یافته‌اند. ایران سرزمین زندگی، تازگی و آیین های نو و کهنه نشدنی است. نیایش ایرانی کاشت بر روی زمین است، چرا که هر که گندم می‌کارد راستی می‌افشاند. نیاش ایرانی پاسداری از زیستگاه خویش است، چرا که پیرو پاکی است. نیایش ایرانی نگهداری و نگهبانی از جانوران سودمند و زاینده است، چرا که «گاو» و «گوسپند»(به معنای تمامی جانوران سودرسان: «گئو»؛ همان گاو و سپند به معنای سپندینه{مقدس}) را نماد زایایی و بی آزاری می‌شناسد. و مجموعه این فرهنگ‌ها و آیین‌ها را زرتشتیان از دیرباز تا کنون به زیبایی پاسداری کرده‌اند و امروز به جهانیان ارزانی داشته‌اند. و امروز جهانیان در شگفت‌اند که آیین های ایرانیان چه انسانی و چه اهورایی بوده‌است.
یکی از این آیین‌های سپندینه پرهیز از خوردن گوشت است در چهار روز از ماه، که آن را «نَبُر»(به معنی نبریدن سر جانداران و نکشتن آن‌ها) گویند. زرتشتیان در هر ماه سی روزه خود ، چهار روز ویژه دارند به نام های: «وهمن»(فرشته نگهبان جانداران سودمند بر روی زمین)، «ماه»، «گوش» و «رام»( همکاران وهمن) كه از خوردن هرگونه غذای گوشت‌دار پرهیز می كنند. از این رو که؛ نخست: تندرستی روان و جان انسان در این است که کمتر گوشت بخورد و دوم اینکه: جانوران سودمند کمتر کشتار شوند، هم از این رو که خوی انسانی از کشتار دور شود و روح صلح ­خواهی در انسان بالنده شود و هم اینکه نسل این حیوانات باقی بماند. و سوم: همبستگی و همازوری در انجام کردارهای نیک میان مردم گسترش یابد.
امروز هم زرتشتیان ـ به مانند گذشته ـ به آیین «نَبُر» باورمندند و حتا کودکان زرتشتی، به همراه خانواده خود، آن را انجام می دهند. بزرگان همه خانواده‌های زرتشتی فلسفه و ریشه‌های این آیین را می‌شناسند و به کوچکترها می ­آموزند که چگونه اندیشه و فلسفه «نَبُر» را به کردار درآورند.
گزیده روز تارنما:
گزارش تصویری: پانزدهمین همایش سراسری مانتره آغاز شد
سرویس زرتشتیان- آیین پرسه جوانان کرمانی در تالار ایرج برگزار می‌شود